Najczęstsze pytania

To wtyczka do Adobe InDesign wraz z małym programem pomocniczym działającym na Twoim komputerze. Razem prowadzą Cię od układu w InDesignie do PDF-a spełniającego PDF/UA-1, normę ISO dla dostępnych plików PDF.

Wtyczka wykonuje trzy zadania: sprawdza Twój dokument i pokazuje, czego brakuje, poprawia wiele z tych rzeczy jednym kliknięciem, a po eksporcie naprawia i waliduje PDF oraz tworzy protokół zgodności, który możesz przekazać jako dowód.

• Adobe InDesign 2025 (wersja 20.0) lub nowszy, w systemie macOS albo Windows.
• Program pomocniczy. Jest dołączony do wtyczki, a poza tym można go pobrać osobno. Działa lokalnie i jest osiągalny wyłącznie z Twojego komputera.
• Środowisko uruchomieniowe Java, wykorzystywane przez krok naprawy PDF-a.
• veraPDF, bezpłatny walidator otwartoźródłowy, do sprawdzenia PDF/UA.

Do właściwej pracy nie potrzebujesz połączenia z internetem.

Samą wtyczkę instalujesz przez aplikację Creative Cloud na komputer, tak jak każdą inną wtyczkę Adobe:

1. Kup TagAlly Pro w Adobe Marketplace, zalogowany tym samym Adobe ID, którego używasz w InDesignie. Do Marketplace dotrzesz też z samego InDesigna, przez Wtyczki → Marketplace.
2. Otwórz aplikację Creative Cloud na komputer i przejdź do Marketplace → Wtyczki → Zarządzaj wtyczkami. TagAlly Pro pojawia się tam wśród Twoich wtyczek.
3. Kliknij Zainstaluj. Wcześniej zamknij InDesigna, jeśli jest uruchomiony, bo wtyczka jest dostępna dopiero w ponownie uruchomionym InDesignie.
4. Uruchom InDesigna i otwórz panel w menu Okno → Rozszerzenia → TagAlly Pro (w niektórych wersjach Okno → Wtyczki).

Jeśli pracujesz na firmowej licencji Creative Cloud, a wtyczka się nie pojawia, Twoja administracja Adobe może musieć najpierw zezwolić na instalowanie wtyczek w Adobe Admin Console.

Program pomocniczy to osobny, jednorazowy krok, a panel załatwia za Ciebie większość. W sekcji ⚙ Zaawansowane → Przygotuj program pomocniczy wybierasz folder, panel umieszcza tam archiwum i otwiera ten folder. Rozpakuj je, a potem kliknij dwukrotnie START TagAlly (macOS).command albo START TagAlly (Windows).bat; w rozpakowanym folderze niewiele więcej się znajduje. Potem działa dalej w tle. Możesz też pobrać go osobno, co przyda się na drugim komputerze albo na zablokowanym stanowisku.

W menu Okno → Rozszerzenia → TagAlly Pro (w niektórych wersjach Okno → Wtyczki). Możesz go zadokować jak każdy inny panel. Najlepiej sprawdza się zadokowany z boku, przy szerokości około 380 pikseli lub większej.

Podąża automatycznie za językiem interfejsu Twojego InDesigna. TagAlly Pro jest dostępny po angielsku, niemiecku, francusku, hiszpańsku, włosku, niderlandzku, portugalsku (Brazylia), polsku, duńsku, szwedzku i norwesku bokmål. Jeśli Twój InDesign działa w języku, którego jeszcze nie mamy, panel przechodzi na angielski.

Język protokołu jest od tego niezależny i ustawiasz go sam w ustawieniach eksportu. Zobacz część o protokole.

Tak, to przypadek typowy. TagAlly nie potrzebuje specjalnego szablonu i nie przebudowuje Twojego układu. Czyta to, co jest, mówi, czego brakuje do dostępności, i zapisuje tylko to, co zatwierdzisz.

Wszystko, co zapisuje, żyje w samym dokumencie InDesigna: znaczniki eksportu przy stylach akapitowych, opcje eksportu obiektów, artykuły. Nie ma osobnej bazy danych, więc współpracownik otwierający ten sam plik zobaczy ten sam stan.

1. Podstawy: tytuł i język dokumentu. Oba są obowiązkowe dla PDF/UA.
2. Przypisania znaczników: każdy styl akapitowy potrzebuje roli w PDF-ie, czyli tekstu głównego, poziomu nagłówka albo artefaktu.
3. Nagłówki: poziomy muszą zaczynać się od H1 i nie mogą pomijać poziomu w dół.
4. Artefakty i ozdobniki: linie, puste ramki i elementy dekoracyjne muszą być oznaczone jako ozdoba, aby zostały pominięte.
5. Teksty alternatywne, tabele i kontrast: każdy obraz niosący treść potrzebuje opisu, tabele potrzebują wierszy nagłówkowych, a tekst wystarczającego kontrastu.
6. Kolejność czytania: kolejność, w jakiej wszystko jest odczytywane.

Kroki ułożone są w zalecanej kolejności pracy: najpierw otagowanie treści, a kolejność czytania na końcu to znacznie mniej roboty.

Pokazuje, ile z sześciu kroków jest zielonych. To wskaźnik postępu Twojej pracy, a nie ocena zgodności: pełny pasek oznacza, że TagAlly nie ma już nic do zarzucenia dokumentowi, a to najlepszy możliwy punkt wyjścia do eksportu.

Blokada niemal na pewno sprawi, że PDF nie przejdzie walidacji, na przykład brak tytułu dokumentu albo złamana hierarchia nagłówków. Ostrzeżenie warto obejrzeć, ale w Twoim dokumencie może być uzasadnione: ocena należy do Ciebie.

Warto usunąć jedno i drugie przed eksportem. To najszybsza droga do PDF-a, który przechodzi walidację.

Przeskakuje na stronę i zaznacza obiekt, którego dotyczy wynik. Zwykle to najszybszy sposób, by zrozumieć wynik: widzisz dokładnie, o którą ramkę, obraz albo akapit chodzi.

To część panelu na dole karty „Sprawdź”. Zaznacz dowolny obiekt w układzie, a inspektor pokaże, co liczy się dla dostępności: typ i stronę, czy jest artefaktem, pozycję w kolejności czytania, tekst alternatywny, a przy tekście również język i mierzoną na bieżąco wartość kontrastu.

Wszystko, co tam widać, można edytować na miejscu. Inspektor to właściwe narzędzie do pojedynczych poprawek, a lista kroków do przerobienia całej kategorii.

Domyślnie nie, ponieważ obiekty na stronach wzorcowych zwykle powtarzają się na każdej stronie i zalałyby listę wyników. Możesz to włączyć w Zaawansowane → „Uwzględnij strony wzorcowe”.

Żywa pagina i numery stron umieszczone na stronach wzorcowych powinny z reguły być artefaktami: właśnie na to zwróci Ci uwagę sprawdzanie, gdy je włączysz.

Nie. Obiekty na warstwach ukrytych lub niedrukowanych oraz obiekty ustawione pojedynczo jako niedrukowane są wszędzie pomijane: nie pojawiają się w wyeksportowanym PDF-ie, więc nie mogą powodować problemów z dostępnością. To samo dotyczy wszystkiego, co już oznaczono jako artefakt.

Tak. Każde działanie to zwykły krok cofnięcia w InDesignie: ⌘Z albo Ctrl+Z je odwraca, także działania zbiorcze w rodzaju „oznacz wszystko jako artefakt”, które cofają się za jednym razem.

Dodatkowo w Zaawansowanych są celowe funkcje resetowania całych kategorii (przypisania znaczników, kolejność czytania, oznaczenia artefaktów). Pytają one dwukrotnie o potwierdzenie, zanim zadziałają. Teksty alternatywne są świadomie wyłączone ze wszystkich tych funkcji: tekst wpisany ręcznie nigdy nie jest usuwany zbiorczo.

Znaczniki to niewidzialna struktura PDF-a: to jest nagłówek, to tekst główny, to lista. Czytniki ekranu używają ich do nawigacji, na przykład do przeskakiwania od nagłówka do nagłówka. Bez nich PDF jest obrazkiem tekstu.

W InDesignie przypisujesz tę rolę do stylu akapitowego, żeby obowiązywała wszędzie tam, gdzie styl jest użyty. Dlatego TagAlly prosi o przypisanie stylów, a nie pojedynczych akapitów: jedna decyzja obejmuje cały dokument.

• P dla tekstu głównego i wszystkiego, co czyta się jak akapit.
• Od H1 do H6 dla nagłówków, według poziomu w strukturze dokumentu, a nie według wielkości optycznej.
• Artefakt dla wszystkiego, co nie jest treścią: żywej paginy, numerów stron, ozdobnych podpisów.

Style list, spisu treści i przypisów nie pojawiają się na liście: te InDesign taguje samodzielnie.

Reguła dotyczy struktury dokumentu, a nie jego wyglądu. Pierwszy nagłówek w kolejności czytania musi być H1, a poziomy nie mogą przeskakiwać w dół (z H1 od razu do H3, bez H2 pomiędzy).

Częsty przypadek: strona ze spisem treści albo nazwa działu stoi z przodu i jest sformatowana jako podtytuł. Optycznie się zgadza, strukturalnie dokument zaczyna się wtedy od H2. Albo podnieś ją do H1, albo zrób z niej artefakt, jeśli to naprawdę tylko podpis.

TagAlly sprawdza to w kolejności Twoich artykułów, bo tak eksportuje InDesign i tak czyta walidator, a to może różnić się od kolejności tworzenia ramek.

Ktoś wpisał własną wartość w tagowaniu eksportu InDesigna zamiast wybrać standardową, na przykład H_neg albo Intro. InDesign chętnie wyeksportuje tę nazwę, ale walidator odczyta ją jako uszkodzony element struktury.

Wybierz w wyniku właściwy znacznik z listy rozwijanej. TagAlly naprawia to również automatycznie podczas obróbki końcowej, ale poprawienie stylu jest rozwiązaniem czystszym, bo pozostaje poprawione.

To sekwencja, w jakiej czytnik ekranu zapowiada treść. Osoba widząca ogarnia rozkładówkę wzrokiem; osoba korzystająca z czytnika ekranu dostaje jeden liniowy strumień. Gdy kolejność się nie zgadza, podpis może zostać przeczytany przed artykułem, do którego należy, albo cytat przerwie zdanie.

W InDesignie kolejność czytania określa panel Artykuły: obiekty w artykule czytane są w kolejności, w jakiej są wypisane, a kilka artykułów jeden po drugim.

W kroku 6 kliknij „Nagraj przepływ czytania”, a potem klikaj w układzie obiekty w kolejności, w jakiej mają być czytane. Każde kliknięcie dodaje obiekt i numeruje go na ekranie, więc widzisz postęp bezpośrednio w układzie.

Wskazówka: zgrupuj wcześniej powiązane elementy skrótem ⌘G albo Ctrl+G, na przykład rok, tytuł i tekst karty informacyjnej. Grupa jest nagrywana jako jeden element, dzięki czemu lista artykułów pozostaje krótka i czytelna.

Nie. Przerwij, kiedy chcesz, i kontynuuj później: TagAlly pamięta, jak daleko doszedłeś, i mówi, jaki numer otrzyma następne kliknięcie. Obiekty jeszcze nieklikniętе pozostają za już nagranymi, więc nic nie przepada.

Tak. Wpisz nazwę w polu artykułu docelowego, zanim klikniesz pierwszy obiekt tego rozdziału. Pole jest odczytywane ponownie przy każdym kliknięciu, więc możesz zmienić je w trakcie nagrywania; dziennik potwierdza każdą zmianę wpisem „Artykuł docelowy od teraz: …”.

TagAlly nigdy nie zmienia kolejności Twoich artykułów: kolejność w panelu Artykuły to Twoja decyzja redakcyjna.

To domyślny artykuł, który TagAlly tworzy, gdy nie nazwałeś żadnego. We wszystkich językach interfejsu nazywa się celowo „Content”: ta nazwa jest prawdziwą nazwą artykułu w Twoim dokumencie, a nie etykietą. Gdyby zmieniała się razem z językiem panelu, współpracownik pracujący w innym języku dostałby drugi, równoległy artykuł.

Dokumenty z wcześniejszych wersji TagAlly używają niemieckiej nazwy „Inhalt”; ten artykuł jest przy pierwszym użyciu automatycznie przemianowany, dzięki czemu nagrana kolejność pozostaje nienaruszona.

Nakładka to migawka, a nie widok na żywo. Po przestawieniu artykułów albo oznaczeniu czegoś jako artefaktu zbuduj ją ponownie: przycisk jest w samym kroku 6, a numery znów będą się zgadzać.

Każdy obiekt na stronie musi być jednym z dwojga: częścią treści (w artykule, żeby został przeczytany) albo ozdobą (artefaktem, żeby został pominięty). Wszystko pomiędzy daje błąd walidacji „treść bez znaczników”.

Wynik wypisuje je z przyciskiem „Pokaż”, a na dole jest zabezpieczony przycisk, który oznacza wszystkie pozostałe jako artefakty za jednym razem: przydatne, gdy kolejność czytania jest gotowa i zostały tylko ozdobniki.

Powinien w jednym lub dwóch zdaniach przekazać to, co obraz wnosi do dokumentu. Zapytaj siebie: gdybym czytał tę stronę komuś przez telefon, co powiedziałbym o tym obrazie?

• Nie zaczynaj od „Obraz przedstawiający…”: czytniki ekranu i tak zapowiadają, że chodzi o grafikę.
• Opisuj znaczenie, a nie każdy szczegół. Zdjęcie z konferencji to „Uczestnicy w rozmowie na dorocznej konferencji 2025”, a nie wyliczanka ubrań.
• Jeśli obraz zawiera tekst, który ma znaczenie, przytocz ten tekst w opisie.
• Wykresy i infografiki zwykle wymagają więcej niż tekstu alternatywnego: wyjaśnij wniosek w tekście głównym albo dodaj rozbudowany opis.
• Obrazy czysto dekoracyjne nie potrzebują żadnego tekstu alternatywnego. Oznacz je zamiast tego jako artefakty.

Zasłoń go i przeczytaj stronę. Jeśli nic nie brakuje, to ozdoba: oznacz ją jako artefakt. Jeśli czytelnik straciłby informację, potrzebny jest tekst alternatywny.

Tak. Wiele plików graficznych nosi opis w metadanych XMP, często napisany przez agencję fotograficzną albo redakcję zdjęć. Wynik dotyczący tekstów alternatywnych ma przycisk, który przejmuje je dla wszystkich obrazów jeszcze ich pozbawionych. Przejrzyj je potem: opisy agencyjne bywają pisane pod inny kontekst.

Tak: zgrupuj ścieżki i nadaj grupie tekst alternatywny w inspektorze obiektów. InDesign wyeksportuje wtedy grupę jako ilustrację z opisem, dokładnie tak jak umieszczony obraz.

Gdy tylko obiekt ma tekst alternatywny, TagAlly przestaje traktować go jako ozdobę: nie pojawi się więc ponownie na liście obiektów dekoracyjnych.

Nie. Jeśli grupa składa się wyłącznie z części dekoracyjnych, TagAlly pokazuje ją jako jedną pozycję, „grupa z 14 obiektów”, a jedno kliknięcie oznacza całość. Tylko grupy mieszane, w których ozdoba sąsiaduje z prawdziwą treścią, są rozkładane na części.

TagAlly zbiera obrazy powiązane, które nie mają tekstu alternatywnego, wysyła je pojedynczo do modelu obrazowego i pokazuje propozycje w panelu. Każda propozycja jest edytowalna i trafia do dokumentu dopiero wtedy, gdy ją zatwierdzisz, pojedynczo albo wszystkie naraz.

Ten krok zatwierdzenia jest zamierzony. Opis od SI to dobry pierwszy szkic; czy pasuje do Twojego kontekstu, ocenić możesz tylko Ty.

Nie. Funkcja jest całkowicie dobrowolna i domyślnie wyłączona. Cała reszta TagAlly działa bez niej.

Możesz korzystać z Anthropic, OpenAI albo OpenRouter z własnym kluczem API, albo uruchomić model lokalny przez Ollamę; ta ostatnia opcja jest bezpłatna i działa całkowicie offline. Klucz wpisujesz raz w Zaawansowane → Dostęp SI; zapisywany jest lokalnie w pliku konfiguracyjnym programu pomocniczego, nigdy w dokumencie.

Świadomie nie dołączamy wspólnego klucza. Klucz zapisany we wtyczce da się odczytać, a koszty spadłyby na jego właściciela.

Tylko dany obraz, pomniejszony, oraz krótka instrukcja z prośbą o opis. Żadnych innych treści strony, żadnego dokumentu, żadnych informacji o Tobie. Jeśli korzystasz z modelu lokalnego przez Ollamę, nawet to nie opuszcza Twojego komputera.

Panel podaje powód od dostawcy jasnymi słowami:

• „Model przeciążony”: zwłaszcza modele bezpłatne bywają zajęte. Spróbuj później albo wybierz tani model płatny.
• „Model już niedostępny”: modele bezpłatne bywają regularnie wycofywane. Wybierz inny z listy rozwijanej, która pobierana jest na bieżąco.
• „Klucz nieprawidłowy”: sprawdź klucz i upewnij się, że należy do dostawcy, w którego polu go wkleiłeś.
• Nic się nie dzieje: prawdopodobnie program pomocniczy nie działa. Zobacz wpis o rozwiązywaniu problemów.

Obrazy wklejone bezpośrednio do układu nie mają pliku na dysku, więc TagAlly nie może wysłać ich do analizy. Umieszczaj obrazy jako powiązania zamiast je osadzać, co i tak jest lepszą praktyką, albo wpisz te teksty alternatywne ręcznie w inspektorze.

Ponieważ czytnik ekranu zapowiada nagłówek kolumny razem z każdą komórką: „Obrót: 1,2 miliona” zamiast samego „1,2 miliona”. Bez ustalonego wiersza nagłówkowego tabela staje się strumieniem liczb bez kontekstu.

Formatowanie optyczne nie wystarczy: pogrubienie w pierwszym wierszu nie czyni z niego nagłówka. Musi to być prawdziwy wiersz nagłówkowy.

Użyj przycisku w wyniku albo inspektora obiektów przy zaznaczonej tabeli. TagAlly przekształca istniejący pierwszy wiersz. Uwaga na własne ustawienie nagłówka w InDesignie: wstawia ono nowy pusty wiersz zamiast przekształcić ten, który masz.

Wtedy nie da się jej otagować jako tabeli, a czytnik ekranu nie może po niej nawigować. Obraz tabeli potrzebuje opisu przekazującego dane albo powtórzenia danych w formie dostępnej. Ramki tekstowe ułożone w siatkę czytane są jako osobne akapity, w kolejności wyznaczonej przez artykuł.

Wszystko, co naprawdę jest danymi tabelarycznymi, lepiej zbudować od nowa jako prawdziwą tabelę InDesigna. To jedyna konstrukcja eksportowana jako właściwa struktura tabeli.

Progów WCAG AA: 4,5:1 dla tekstu zwykłego i 3:1 dla tekstu dużego, przy czym duży oznacza od 18 pt, a przy pogrubieniu od 14 pt.

Odczytuje kolor tekstu i ustala, co jest pod spodem: własne wypełnienie ramki, najmniejszy kolorowy kształt zakrywający to miejsce albo kolor papieru. Kolory CMYK i LAB są na potrzeby porównania przeliczane na kolory ekranowe.

To przeliczenie jest przybliżeniem: bez ustalonego profilu wyjściowego żadne narzędzie nie będzie dokładne. Do oceny, czy zestawienie przechodzi, czy nie, w zupełności wystarcza; wartości tuż przy progu traktuj z pewną ostrożnością.

Ponieważ zdjęcie nie ma jednolitego koloru tła. Kontrast zmienia się na całym obrazie, a to, czy tekst pozostaje czytelny, zależy od tego, gdzie się znajduje. To kwestia oceny, więc TagAlly wypisuje te miejsca wraz z numerami stron do obejrzenia.

Nie, jeśli je zatwierdzisz. Każda pozycja do oceny wzrokowej ma przycisk „Sprawdzone wzrokowo – w porządku”. Zatwierdzenie zapisuje się w dokumencie, przetrwa więc sesje, wędruje z plikiem i widnieje w protokole jako „sprawdzone wzrokowo i zatwierdzone”. Wszystkie zatwierdzenia możesz cofnąć jednym zabezpieczonym przyciskiem.

Tak: zaznacz tekst i spójrz na inspektor obiektów. Pokazuje on stosunek na bieżąco, z oboma kolorami jako próbkami i jasnym werdyktem, czy przechodzi, czy nie. To zastępuje sięganie po zewnętrzny zakraplacz.

Ponieważ czytnik ekranu dobiera na jego podstawie wymowę. Angielski cytat w polskim tekście, przeczytany z polską wymową, jest niemal niezrozumiały. Język dokumentu ustala domyślny, a fragmenty w innym języku powinny nieść własny.

Zaznacz tekst i użyj wiersza języka w inspektorze obiektów. Możesz zastosować go do zaznaczenia, akapitu albo całego wątku. To zwykły atrybut znakowy „język” InDesigna, ten sam, którego używa sprawdzanie pisowni.

Sprawdzanie języków w kroku 1 pokazuje rozkład w Twoim dokumencie w postaci paska i ostrzega przed tekstem bez przypisanego języka.

Zgadza się i nie jest to Twoja wina. InDesign nie zapisuje języków ustawionych na poziomie znaku w strukturze znaczników PDF-a. Sprawdziliśmy to na prawdziwych dokumentach: akapity oznaczone w układzie jako angielskie albo francuskie trafiają do PDF-a bez własnego języka.

TagAlly to obchodzi. Podczas „Obróbki końcowej i walidacji” panel przekazuje programowi pomocniczemu listę Twoich obcojęzycznych akapitów, a ten zapisuje język na odpowiadających im elementach struktury w PDF-ie. Wiersz wyniku informuje, ile ich oznaczono.

Jedno ograniczenie warto znać: działa to na poziomie akapitu. Pojedyncze obcojęzyczne słowo w zdaniu skądinąd polskim nie jest tym objęte.

Znana osobliwość InDesigna: język dokumentu wybrany w oknie eksportu ustawia jedno miejsce w PDF-ie, ale korzeń struktury znaczników bierze swój język z drugiego, wewnętrznego źródła, które może się różnić. Polski dokument zgłasza się wtedy czytnikowi ekranu jako angielski.

Obróbka końcowa TagAlly poprawia język korzenia na język dokumentu, więc nie musisz o tym pamiętać. Jeśli chcesz zobaczyć to na własne oczy, otwórz widok struktury: pokazuje czerwony baner ostrzegawczy, gdy tylko oba się rozjeżdżają.

Użyj własnego przycisku eksportu TagAlly. Tworzy on interaktywny PDF z już włączonym tagowaniem, kolejnością tabulacji opartą na strukturze i wyświetlaniem tytułu. Całą resztę, czyli rozdzielczość, kompresję, zakres stron, rozkładówki i układ, ustawiasz za paskiem ustawień.

Eksport jako PDF do druku się nie nadaje: gubi część informacji o dostępności.

Pracuje na kopii; Twój pierwotny eksport nigdy nie jest zmieniany. Kopia zapisywana jest obok z przyrostkiem -ua.pdf. W niej TagAlly:

• dodaje identyfikator PDF/UA oznaczający plik jako zgodny z normą,
• ustawia przeglądarkę na wyświetlanie tytułu dokumentu zamiast nazwy pliku,
• poprawia język korzenia struktury znaczników,
• nadaje adnotacjom hiperłączy opis, a osierocone ujmuje w prawidłowe elementy łącza,
• rozwiązuje własne nazwy stylów na znaczniki standardowe,
• zapisuje języki obcojęzycznych akapitów,
• dodaje atrybut „scope” komórkom nagłówkowym tabel,
• ujmuje nieotagowane ścieżki wektorowe jako artefakty,
• usuwa niepełne dane czcionek, które walidatory odrzucają.

Następnie waliduje tę kopię za pomocą veraPDF i zapisuje protokół.

Plik -ua.pdf. To naprawiony, zwalidowany plik, do którego odnosi się protokół. Pierwotny eksport możesz zachować, ale go nie rozpowszechniaj.

Niektóre warunki da się ocenić dopiero na gotowym PDF-ie, a nie w układzie: właśnie po to istnieje krok walidacji. Częste przypadki:

• Kolejność nagłówków. Panel sprawdza ją w kolejności artykułów; jeśli kolejność czytania zmieniła się po ostatnim sprawdzeniu, sprawdź ponownie.
• Hiperłącza w obszarach bez znaczników. Obróbka końcowa je naprawia, więc upewnij się, że zwalidowałeś plik -ua.pdf, a nie surowy eksport.
• Problemy z czcionkami. Niektóre czcionki niosą niepełne dane. Obróbka końcowa obejmuje typowy przypadek; naprawdę uszkodzoną czcionkę trzeba wymienić.

Protokół wskazuje klauzulę i strony. Jeśli wynik jest niejasny, prześlij nam protokół: zwykle od razu widać z niego, co się stało.

Pokazuje gotowe drzewo znaczników jako czytelną stronę internetową: kolejność czytania z góry na dół, hierarchię nagłówków, każdy obraz z tekstem alternatywnym, tabele i wyróżnione plakietką zmiany języka. Bliżej „zobaczenia” tego, co napotka czytnik ekranu, nie da się dojść bez instalowania go.

Powstaje ze zwalidowanego PDF-a, pokazuje więc rzeczywisty wynik, a nie zamiar układu.

Przy ważnych dokumentach tak. To najuczciwszy sprawdzian, jaki istnieje, i kosztuje dziesięć minut: VoiceOver jest wbudowany w macOS (⌘F5), a NVDA jest bezpłatny w systemie Windows. Posłuchaj dwóch pierwszych stron, a od razu zauważysz, jeśli kolejność albo teksty alternatywne się nie zgadzają.

Dwie części. Część 1 to wynik maszynowy: zdane albo nie, ile reguł przeszło, a ile nie, oraz tabela ewentualnych naruszeń z klauzulą, warunkiem i stronami. Część 2 to lista kontrolna do ręcznej oceny, czyli warunki protokołu Matterhorn, których żadne oprogramowanie nie oceni, pogrupowane tematycznie, z polami do odhaczenia, polem na uwagi i miejscem na podpis.

Odhacz listę na ekranie, dopisz swoje uwagi i nazwisko, a potem wydrukuj całość z przeglądarki do PDF-a. Widok do druku jest celowo skromniejszy niż ekranowy: ramki objaśniające, wskazówki o narzędziach i Twoja lokalna ścieżka pliku są pomijane, żeby wydrukowany dowód zawierał tylko to, co do dowodu należy.

Tak i o to właśnie chodzi. Język panelu podąża za Twoim InDesignem; język protokołu to osobne ustawienie w sekcji eksportu. Możesz więc pracować po polsku i przekazać hiszpańskiemu urzędowi protokół po hiszpańsku. Protokół istnieje we wszystkich jedenastu językach i na początku jest ustawiony na język Twojego panelu, dopóki tego nie zmienisz.

Nie i żadne narzędzie takiego nie wystawi. To dokumentacja: zapisuje, co, jakim narzędziem i profilem oraz w jakiej dacie zostało sprawdzone, jaki był wynik maszynowy i które warunki ręczne potwierdziła imiennie wskazana osoba. Dokładnie takiego dowodu oczekują obowiązki dotyczące dostępności, ale odpowiedzialność za dokument pozostaje po Twojej stronie.

Ponieważ dostosowuje się do Twojego dokumentu. Jeśli sprawdzanie kontrastu nic nie znalazło i nie ma tekstu na obrazach, protokół odnotowuje, że sprawdzono maszynowo, i całkowicie pomija punkt ręczny. Jeśli są miejsca na zdjęciach, wypisuje dokładnie te strony. Jeśli coś jest poniżej progu, zaznacza to na czerwono. Chodzi o to, by protokół nigdy nie kazał Ci sprawdzać czegoś, czego w Twoim dokumencie w ogóle nie ma.

Program pomocniczy, który wykonuje walidację i poprawianie pliku PDF, nie działa. Trzeba go uruchomić raz na sesję: kliknij dwukrotnie START TagAlly (macOS).command albo START TagAlly (Windows).bat w jego folderze. Okno powie Ci, czy został uruchomiony, czy już działał. Zostaw je otwarte podczas pracy. Jeśli na tym komputerze jeszcze go nie ma, umieść go z panelu w sekcji ⚙ Zaawansowane albo pobierz.

Jeśli pisze, że nie znaleziono veraPDF, to ścieżka w pliku konfiguracyjnym programu pomocniczego jest błędna albo veraPDF nie jest zainstalowany.

Wtyczka została zaktualizowana, ale program pomocniczy działa jeszcze w wersji sprzed aktualizacji. Zamknij go i uruchom ponownie: sam się nie zrestartuje.

Niemal zawsze to zacięcie przy wczytywaniu, a nie prawdziwy błąd, zwłaszcza gdy wtyczka leży na dysku sieciowym. Zamknij panel i otwórz go ponownie z menu Okno; jeśli to nie pomoże, uruchom ponownie InDesigna. Gdy problem się utrzymuje, zainstaluj wtyczkę ponownie z aplikacji Creative Cloud na komputer.

Jeśli wystąpi prawdziwy błąd, panel pokazuje go teraz jako czerwony komunikat u góry zamiast pozostawać pusty. Prześlij nam ten tekst.

Tworzy ona ponumerowaną plakietkę dla każdego obiektu, więc przy dokumencie z kilkuset obiektami trwa to chwilę. Postęp jest po drodze zgłaszany. Budowanie odbywa się celowo blokami i z przerwami, żeby InDesign pozostał responsywny, a nie zamarł.

Do pracy nakładka nie jest potrzebna: to pomoc kontrolna. Usuń ją, gdy skończysz; żyje na własnej, niedrukowanej warstwie i nigdy nie pojawia się w eksporcie.

Zgłoś to, proszę, bardzo pomaga. TagAlly zapisuje przed każdą wrażliwą operacją znacznik i kasuje go potem, dzięki czemu po awarii panel może przy starcie powiedzieć dokładnie, który krok trwał. Prześlij nam ten wiersz razem z wersją InDesigna i przybliżoną wielkością dokumentu.

Uruchom ponownie „Sprawdź dokument”: wyniki są migawką ostatniego przebiegu. Jeśli po świeżym sprawdzeniu nadal się utrzymują, wynik dotyczy zapewne czegoś, czego jeszcze nie zauważyłeś; użyj „Pokaż”, by zobaczyć, o który obiekt chodzi.

Podąża za językiem interfejsu Twojego InDesigna. Jeśli działa on w języku, którego TagAlly jeszcze nie ma, przechodzi na angielski. Jeśli Twój InDesign jest polski, a panel angielski, zgłoś to nam: wtedy rozpoznawanie zawiodło, a my możemy przyjrzeć się temu na podstawie wiersza diagnostycznego, który panel zapisuje.

Przy sprawdzaniu, eksporcie, naprawie i walidacji nie. Program pomocniczy nasłuchuje wyłącznie na Twoim komputerze. Nie ma konta, logowania ani elementu chmurowego.

Jedyny wyjątek włączasz sam: jeśli uruchomisz teksty alternatywne od SI z kluczem dostawcy, poszczególne obrazy zostaną wysłane do tego dostawcy. Zostaw funkcję wyłączoną albo użyj modelu lokalnego, a nic nie opuści Twojego komputera.

Nie. Wtyczka nie zawiera funkcji statystycznych ani telemetrycznych.

W pliku konfiguracyjnym programu pomocniczego na Twoim komputerze, nigdy w dokumencie InDesigna ani na naszych serwerach. Każdy klucz możesz usunąć w panelu jednym przyciskiem.

WCAG to ogólna norma dostępności treści cyfrowych, napisana przede wszystkim z myślą o sieci. PDF/UA (ISO 14289-1) przekłada te cele na konkretne wymagania techniczne wobec plików PDF: jakich typów struktury używać, jak ma być zbudowane drzewo znaczników, jak oznacza się artefakty.

Obie mocno się pokrywają. Plik zgodny z PDF/UA spełnia większość tego, czego WCAG wymagają od dokumentu. Niektóre kryteria WCAG, na przykład kontrast barw albo zakaz polegania wyłącznie na kolorze, dotyczą decyzji o treści i nie należą do PDF/UA. TagAlly obejmuje obie strony: PDF/UA przez walidację, a stronę treściową przez sprawdzanie kontrastu i listę do ręcznej oceny.

Dokument wydany przez PDF Association, który rozkłada PDF/UA na pojedynczo sprawdzalne warunki i, co szczególnie ważne, zaznacza, które z nich może przetestować oprogramowanie, a które wymagają człowieka. Lista do ręcznej oceny w protokole TagAlly trzyma się tego podziału, z odwołaniami do numerów punktów kontrolnych.

W Unii Europejskiej podmioty publiczne od lat. Od 28 czerwca 2025 roku europejski akt o dostępności rozszerza obowiązki na wiele produktów i usług sektora prywatnego; w Niemczech wdrożono go jako Barrierefreiheitsstärkungsgesetz. To, których dokumentów to dotyczy, zależy od Twojej branży i sposobu dystrybucji.

To informacje ogólne, a nie porada prawna. Jeśli potrzebujesz pewności co do własnych obowiązków, zapytaj osobę o odpowiednich kwalifikacjach.

Nie i zachowaj sceptycyzm wobec każdego produktu, który twierdzi inaczej. TagAlly gwarantuje, że wymagania PDF/UA-1 sprawdzalne maszynowo zostaną sprawdzone i, o ile to możliwe, usunięte. To, czy Twoje teksty alternatywne są sensowne, czy kolejność czytania odpowiada zamierzonemu sensowi i czy Twój język jest zrozumiały, pozostaje oceną ludzką. TagAlly sprawia, że ta ludzka część jest krótka, prowadzona i udokumentowana w formie, którą możesz przekazać dalej.

TagAlly Pro kosztuje 199 euro rocznie za jedno stanowisko. Sprzedaż odbywa się w modelu subskrypcji przez Adobe Creative Cloud Marketplace, który przed zakupem pokazuje kwotę końcową wraz z ewentualnym podatkiem.

Wszystkie aktualizacje są w cenie tak długo, jak trwa subskrypcja, a zrezygnować możesz ze skutkiem na koniec bieżącego okresu.

TagAlly Pro jest sprzedawany przez Adobe Creative Cloud Marketplace. Tam sprzedawcą jest merchant of record tego rynku (obecnie FastSpring): zawiera umowę sprzedaży we własnym imieniu, wystawia fakturę oraz pobiera i odprowadza VAT.

Oznacza to, że faktury i zwroty idą tym kanałem, a nie przez nas. We wszystkim, co dotyczy samego oprogramowania, chętnie pomożemy. Ale płatności, której nigdy nie otrzymaliśmy, nie możemy też zwrócić.

Twoje korzystanie z oprogramowania reguluje nasza umowa licencyjna, niezależnie od tego, gdzie kupiłeś.

Osobę. Jedna licencja uprawnia jedną imiennie wskazaną osobę do korzystania z TagAlly Pro, a osoba ta może zainstalować program na komputerach, przy których osobiście pracuje, na przykład na komputerze stacjonarnym i laptopie. Nie jest objęte dzielenie jednej licencji przez kilka osób.

Dla zespołów, agencji i placówek edukacyjnych oferujemy licencje wielostanowiskowe i obiektowe. Po prostu nas zapytaj: zwykle wychodzi taniej niż kupowanie stanowisk pojedynczo.

Tak, wszystkie. Dopóki trwa Twoja subskrypcja, otrzymujesz bez dopłat każdą poprawkę i każdą nową wersję, łącznie z obsługą każdej nowej wersji InDesigna.

Po rezygnacji wtyczka działa do końca opłaconego okresu, a potem przestaje. Twojej pracy to nie dotyczy: dokumenty InDesigna i wyeksportowane pliki PDF to zwykłe pliki, a utworzone wcześniej protokoły pozostają czytelne bez TagAlly Pro.

Tak. Funkcje podstawowe w ogóle nie potrzebują dostępu do internetu. Program pomocniczy nasłuchuje wyłącznie na lokalnym interfejsie pętli zwrotnej i nie otwiera żadnego portu do Twojej sieci.